Clotilde Bruneau bewijst na Daedalus en Icarus geen begenadigd scenariste te zijn of toch niet overweg te kunnen met de door Luc Ferry geleverde informatie. Ze wil met flashbacks het drama voeden, alleen past die verstoring van de chronologie niet, je wordt immers voortdurend uit het reguliere verhaal geplukt. Pierre Taranzano geeft betrekkelijk goed de spanningen weer, al ben je toch steeds verbaasd wanneer een god(in) voor een gewone sterveling verschijnt en deze zonder zich te moeten voorstellen gekend is terwijl je ze als lezer amper uit elkaar kan houden. Hoe dan ook, ondertussen weet je waar de twistappel etymologisch vandaan komt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *