Het waargebeurde verhaal van Marcel Crob, een Elzasser die gedwongen deel uitmaakte van de waffen-SS, verteld door zijn kleinneef. Op 11 oktober 2009 wordt Marcel Grob, een 83-jarige man, ondervraagd over een donkere passage in zijn leven. Op 28 juni 1944, zoals 10.000 Elzasser, werd hij opgeroepen door het Duitse leger. Tientallen jaren later moet hij de rechtbank ervan overtuigen dat hij geen crimineel is. Met een historisch extra dossier in dit deel.

Oorlogsverhalen, ze komen je haast de oren uit. Vaak variaties op hetzelfde thema. Dat geldt echter niet voor deze uitzonderlijke reis. Collin en Goethals schrijven een innemende geschiedenis over de verscheurde soldaat Grob die als Elzasser niet eens de verscheurende keuze heeft maar verplicht wordt om voor de Duitsers te vechten. Hij wordt bij de Waffen SS ingelijfd, desertie heeft immers familiale repercussies. De vertelling is intiem en doet je in de huid kruipen van de passieve acteur. Hij moet deelnemen aan de slachtpartijen wil hij overleven. Hij moet de rug rechten ondanks de gruwelen om hem heen. Je kan je voortdurend de vraag stellen: hoe zou je zelf reageren in zo’n context? Die vraag wordt nog pertinenter eens Grob in een bescheiden onderzoekskamertje berecht wordt. Aan jou als jurylid de keuze na het aanhoren van al die aantijgingen om een verdict te vellen. Zwart of wit, het is moeilijk of net makkelijk om bij gebrek aan kennis iemand te veroordelen. Goethals’ tekeningen zijn rauw realistisch. Afstandelijk in het heden (de inkleuring mist in dit gedeelte kracht), helemaal erop met de perfecte grauwe genuanceerde omkadering in het verleden. De Reis van Marcel Grob is zo’n goed boek dat blijft nazinderen. Klasse.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *