Roger Leloup zelf die het dossier samenstelt, geen al te beste keuze. Laat iemand vanop afstand het werk van de man analyseren en eventueel ophemelen. Niet dat Leloup zich op een pied de stal plaatst, alleen is het allemaal te gezapig zonder dat er echt vragen bij gesteld worden. Over De dochter van de wind: er woedt een concurrentiële strijd met Yoko tussen haar vader en superschurk Kazuky in. Leloup steekt er ook human interest in door de eervolle Aoki zijn laatste heldendaad te laten verrichten. Gedateerd, statisch, na zovele jaren geeft dit geen vonken meer. Nochtans een van de betere episodes. Over Prooi en schaduw: had je Big Jims in huis, dan kon je de armen al plooien, Roger Leloup moet echter gebonden zijn geweest aan de statische kinderpoppen waar hij gebruik van maakte. Kijk je immers naar de anatomie van de figuren lijkt het of je deze onmogelijk kan plooien! Te opgevuld met stijfsel? Voor dynamiek en emotionele interactie moet je niet bij deze technisch tekenaar zijn. Plus de verhalen die hij schrijft, zelfs met de nodige uitgebraakte uitleg is het overmoedig om alles als plausibel te aanvaarden. Lag Notorious of Spellbound aan de basis? Dit is Hitchcock onwaardig. Over De Rheingold-Express: een Agatha Christie Murder on the Orient Express-ripoff met Yoko Tsuno die in de voetsporen treedt van Hercule Poirot om de dader(s) te ontmaskeren. In gradatie van saaiheid belandt Leloup toch bovenaan, dit is zo stram en stroef, zowel getekend als geschreven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *