Naar de roman van Emile Zola, dan vermoed je een stoffige bewerking die doordrenkt wordt door een oubollige moraal. Eric Stalner heeft een andere uitbeeldingstechniek, vooral vaak spelend met gedraaide camerastandpunten van bovenaf. In deze De Buit is hij getemperd, maar doet iets ongewoons met als verrassend resultaat en hoogtepunt de dubbelpagina 14-15. De parallelle vertelling in drie opeenvolgende neerwaatse stroken doet denken aan hetgeen Kordey presteerde in Taras Bulba, via beelden summier een evolutie weergeven, vertellen zonder het voortdurend te zeggen. Het zorgt voor een schwung die de gedrevenheid van de hoofdpersoon goed karakteriseert. Ook op 35 en 36 doorbreekt hij de klassieke regels en accentueert de honger van Aristide. De Buit is geen vingerwijzende les met de val die na de zonde komt. De Buit is vooral een spiegel die de zwarte zieleroerselen van de mens blootlegt. Het minpunt is de mechanische inkleuring die Stalner zelf uitvoert. Op zich efficiënt sfeervol, helaas soms zo vlak met afloopeffecten die je iets te hard richten op het summiere inktwerk van de artiest. Laat het de pret niet derven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *