Drie schrijvers voor één semiautobiografisch verhaal, da’s te veel van het goede, tenzij de plot zo adembenemend verteld werd. Niet dus. Van het ene te veel, van het andere te weinig. Honderdvijfendertig pagina’s om in de huid van de Franse Clyde te kruipen, is dan weer ovoldoende om de psyche van de gevallen persoon volledig uit te spitten. Ondertussen heb je na lezing toch weer kennisgemaakt met een boeventhriller in een sociopolitieke context. De leegte in het scenario wordt helaas niet opgevuld door verbluffend tekenwerk. Attila Futaki toont iets wat je beter niet had gezien, fantastische schetsen, stijlvol elegant. Dat wordt in de inkting en vooral door de inkleuring tenietgedaan. Dat laatste, een misser. De bende van Bonnot, Pierce, Morvan en Vogel maken er een bende van. Futaki trekt de scheve situatie enigszins recht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *