Heiligschennis. Van het ongenaakbare Het vel van de beer (nu getiteld deel 1) blijf je toch volledig af. Tenzij dat het vervolg dient om die klassieker nog meer op een voetstuk te plaatsen. Zidrou en Oriol spelen gevaarlijk spel en verengen hun kansen door nog meer het maffiagegeven als bron te gebruiken. Nu alvast met de loop van het pistool dat de andere kant op wijst, dit keer dus niet in de richting van de lezer. De aanschouwelijkheid overtreft het eerste deel, Oriol is kunstzinnig gerijpt en dat laat zijn artistieke sporen na. Al likkebaardend kijk je naar de oogstrelende kleurschakeringen en filmische composities. Ook Zidrou zorgt voor voldoende pathos waardoor het gegeven van de beer niet aan kracht inboet. Kortom, Het vel van de beer 2 is geen recyclage, wel een versterking. Veel daden met relatief weinig woorden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *