Arleston had lang geleden een nieuwe fantasy-idee, oogstte daar behoorlijk wat succes mee en, zoals het dan gaat met winnaars gaat, probeert krampachtig dit om economische redenen in leven te houden. Ver van de bron is het zoeken naar nieuwe invalswegen terwijl euthanasie de beste oplossing is. Philippe Pellet had tenminste nog een eigen stijl, Martino (na Fernandez in het vorige deel) is helemaal identiteitsloze eenheidsworst. De vergeten mythe is een te vergeten overgangsboek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *