Over de eerste helft van het boek: zit toch wat sleet op de gags, de spitsvondigheid is zoek, het repetitieve haalt het oorspronkelijke niveau niet meer. Slechts af en toe lach je nog eens hardop. Over de tweede helft: een ijsbeer die een pinguïn op het menu zet, het zou biologisch gezien niet kunnen. De natuurlijke, seksuele driften komen natuurlijk weer veelvuldig aan bod. Hoe zet je een inktvis aan de schandpaal? En wat doe je met een bever aan de schandpaal, een knagend geweten? De kat lust vanzelfsprekend vissoep. Ietsje beter dan de eerste helft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *