Pagina’s 5 tot en met 15 illustreren het best waar Capablanca voor staat: een theatraal geënsceneerde schelmenroman, daar waar de schelmenstreken van Lazarillo de Tormes ook om draait. De strakke mis en page mist net dat stukje levendigheid om het er niet als een poppenkastspel te doen uitzien. Joan Mundets grafiek is hoekig en beweegt zich minder sierlijk voort in vergelijking met de klasse van Spaanse grootmeesters à la Font en de la Fuente. Een tikkeltje gewaagdheid, losbandigheid zelfs, ontbreekt. Het geheim van Hidalgo is daardoor te braaf. De cover heeft dan wel een interessante compositie, toch vraag je je af of de jongeman een arm mist, vervangen dor een artificieel verlengstuk?

6/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *