Juan Mundet is zo’n kind van de Spaanse lichting, met een losse stijl volume en beweging goed weer kunnen gevend. Zijn vluchtige aanpak is echter te slordig om hem te catalogeren in het rijtje van Victor de la Fuente, José Ortiz of Alfonso Font. Grote vakjes met amper drie tot zes kaders per pagina, te opgeblazen? Het brengt dan wel ritme in de vertelling, het maakt ze evenzeer hol omdat Mundet dat niet inhoudelijk compenseert. Net als de personages. De karakters zijn van bordkarton en missen een ziel. In De rivalen van Llacera wint vooralsnog niemand de competitie.

5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *