Hoe kan je de zwartwit stilering van een filmnoir toch naar kleur omzetten? Je zou kunnen zeggen dat artiest Brüno toont hoe het moet, behalve dat Laurence Croix voor de finale toets zorgt. Tyler Cross is een visueel esthetisch orgasme, de pagina-opbouw met daaraan gekoppeld het vertelritme, de gitzwarte inkting (eerst à la Berthet, daarna heel wat Charles Burns-achtig, pagina 22). Pagina 17, kader 4, de appartementsblok en de naar de hemel rijzende palmbomen. En nogmaals het belang van Croix. De duivelse gloed rond rond Tyler contourend op pagina 37 (kader 5). Nury geniet van de hardboiled-detective, met als held een gangster die de maffiahaaien de loef afsteekt. Miami, ook zonder Crockett & Tubbs gaat het er heet aan toe.

9/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *