Niemand durft de babbelzieke Astier tegen te spreken. En mocht je willen, krijg je er toch geen speld tussen. En maar onophoudelijk leuteren, het typische Franse gekissebis om een situatie te exploiteren. Het is ondertussen Astiers handelsmerk, alleen werkt de formule minder op papier. Ligt het aan de vertaling of zijn de dialogen inderdaad niet meer zo spitsvondig? Ook al doet de scenarist er lang over om een scenario af te leveren, je hebt het gevoel dat hij slechts over één nacht ijs ging. Gelukkig compenseren de tekeningen van Dupré, al zit hij in het Astier-keurslijf gevangen.

6/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *