Clarke heeft inderdaad een behoorlijk lege stijl, zij het aangevuld met kleur, is dat de reden om te kiezen voor een kleinere ‘graphic novel’-uitgave? Een ongelukkige keuze, hierdoor valt De Deentjes in de winkelrekken immers minder op. Bijzonder jammer want Clarkes sociopolitieke thriller is een uitdagende strip vol stof tot discussie. Wat als inderdaad alle kinderen gelijk van uiterlijk geboren worden, waarbij alle raciale verschillen zijn weggewerkt. Een toekomst die ervoor zal zorgen dat we elkander niet meer vanwege de huidskleur zullen discrimineren. Clarke speelt vooral in op de reacties van de liefhebbende ouders. Hoe reageren zij op dit biologisch manifest, een virus dat op termijn iedereen gelijkschakelt. De reacties zijn vanzelfsprekend, de liefde voor het kind haalt het amper op het ongeloof en mogelijks het plegen van overspel. Clarke graaft helaas niet diep genoeg, blijft te veel aan de oppervlakte, gaat de polimiek niet aan. Vooral omdat hij ook de medische wereld wil aanklagen (of toch de commerciële tak ervan op zoek naar een reddend middel) en de ziekte als dusdanig vanop een afstand aanschouwt. Met extra drilwerk had De Deentjes echt diep kunnen gaan. Spreken van een gemiste kans? Neen, daarvoor is De Deentjes te zinnig. Hopelijk bereikt de strip alsnog het (juiste) publiek.

7,5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *