In het colofon achterin wordt duidelijk in hoeveel fases deze compilatie geproduceerd werd. Chris Wares huzarenstuk is er wederom één van lange adem, met fragmentarische verspringingen in het leven van Rusty Brown en enkele van zijn naasten. Bewonderenswaardig het geduld dat niet enkel de auteur opbrengt om de tragische kroniek minutieus neer te pennen, ook de lezer moet stevig doorbijten om het einde te bereiken. Waarom zo lang wachten om de afzonderlijke verhalen te verzamelen terwijl finaal niet alle clusters met elkaar verbonden zijn. Het is een bizarre bundel waar uiteindelijk de overlappende eenheid ontbreekt. Chris zou Ware niet zijn mocht hij de ware pessimistische dramatiek niet ten top drijven. Helden rechten de rug niet, mensen van vlees en bloed ondergaan het gewone dagdagelijkse leven met hun frustraties, geluk en ongelukjes, bindingsprocessen, het fatalisme van een dag overleven. Klinisch mooi, weldoordacht grafisch gecomponeerd, maar o zo afstandelijk. De reflectie van een Amerikaanse maatschappij?

6/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *