Wat Lupano en Lauffray presteerden, een écht hommage-album maken en toch de goede orde van het origineel onderuit halen, is hetgeen Larcenet wel wil bereiken maar verder dan willen geraakt de auteur niet. Zijn spielerei doet afbreuk aan hetgeen Mézières en Christin verzonnen en vertelden, zo’n gezwets dat je niet gelooft in de menselijke personages die hij neerzet. Net misschien door de keuze om via een grote-neuzenstrip alles extra in het belachelijke te trekken. Schort het aan de tekenstijl die richting Donjon peddelt waardoor het universum van de artiest minder universeel is. De synergie is er alleszins niet. Had het dan gekund met een andere tekenaar? Ongetwijfeld, het realisme zou de authenticiteit vergroten van de verloren gewaande ziel zich verstoppend in het middelmatige. Het scenario heeft potentieel, de uitvoering, hoe mooi de kleurtjes ook, bewijst het tegendeel. Bovendien draven artistieke vrienden te pas en te onpas op om de kameraadschappelijkheid van het project te verhogen. Beste dames en heren, niet bedankt voor de welwillende medewerking. Het pantser van de Jakolass, een gemiste kans.

5,5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *