De sterke cover straalt angst uit. Madame Catherine is bevangen door iets. Wat precies? Daar kom je gaandeweg achter eens Catherine haar demonen tracht te bekampen. Was het een waanvoorstelling, heeft ze dit over zichzelf heen laten komen? De ambigue benadering drukt haar geestelijk, claustrofobische verval uit. Ook al door Sorel bewerkt, pint Vande Wiele zich voor een tweede keer vast aan Guy de Maupassant. Een toevallige passant is hij niet door het hoofdpersonage in een esthetisch, somber decor te laten opdraven. Een beetje die afstandelijkheid van een zwartwit-Hitchcock evenarend. Een Notorious of Spellbound revisited. Alleen ligt er niemand therapeutisch op de bank. Stijlvol.

6/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *