Tevergeefse moeite van Koeniguer om je te vermurwen met de blanke pit in de ruwe pilotenbolster? Zo leek het toch bij de voorgaande episodes. Hier edoch raakt hij wel de gevoelige snaar en ben je mee met de mijmerende veteraan die afscheid neemt met een innemende getuigenis. Het einde rondt mooi af, de figuur van de kapitein/kolonel heeft een ziel. Jammer van de afstandelijke, koude computerinkleuring, die zet Koeninguers lege stijl extra in de artificiële verf.

7,5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *