Het mag dan de traditionele Christie-aanpak zijn om de situatie in al haar mogelijke aspecten te beschrijven, verdachtmakingen creërend, zodat de lezer zelf reeds als jurylid zijn of haar vonnis kan vellen, natuurlijk komt Poirot alsnog met een bijdehande ontknoping op de proppen. Didier Quella-Guyot laat de plot baden in saaiheid, terwijl Marek zich een Eric Maltaite-achtige losheid veroorlooft in de tekeningen. Helaas niet beschikkend over eenzelfde inzicht als de oude rot in het vak. Dood van een huistiran, slaapverwekkend.

5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *