Het grappige is dat met deze insteek je steeds dat Thom Roep- en Piet Wijn-gevoel hebt, je leest een verhaal dat op het lijf geschreven staat van Douwe Dabbert. Helaas lukt het Tim Artz niet om eenzelfde niveau te bereiken. Grotendeels omdat de inkting (vergelijk met de laatste schetspagina) en vooral de inkleuring de sfeer onderuit halen. Te veel overloopjes en onnodige effecten in een combinatie met weinig combineerbare kleuren. Tom Poes en de Knopenmaker leest als een klassiek sprookje, te weinig uitgediept.

5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *