Michiel van de Pol maakt boekjes en verhalen voor zichzelf, een vorm van gezonde bezigheidstherapie? In hoeverre deze borelingen ook een breder publiek moeten bereiken, het is de vraag. De weinige lezers verzanden in het oeverloze gezwets en keilen als toegeworpen steentjes af op de oppervlakkigheid van het non-tekenen. De strakke pagina-indeling biedt weinig mogelijkheden, ondanks de plastische invulling pakt van de Pol af en toe met een experiment uit dat al meer steek houdt. Edoch, de plastische figuurtjes verraden weinig esthetiek en boeien vooral niet. De Gevoelige Mannenclub laat je gevoelloos toekijken.
16-11-2020

3/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *