Véra Daviet heeft een kleurenpalet waarmee ze menig album voor anderen professioneel opsmukte. Nu neemt ze de tekenpen zelf ter hand om een doorwrongen, somber verhaal te vertellen over de pijnlijke situatie van een huisgezin waarin de vader steeds teruggrijpt naar de fles. Het amateurisme in Daviets tekeningen zwakt het drama af, het heeft niet de draagkracht om de sombere miserie extra te accentueren. Visueel afstoten is geen meerwaarde. En de ‘plot’ zelf, gevoelig de jeugdherinneringen oprakelen om een begripvol beeld van een dronkaard te schetsen en diens miserie te kaderen, het laat je behoorlijk koud. Het boek leest dan ook eerder als een makkelijke manier om op te vallen als getormenteerde graphic novel.
24-01-2020

5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *