Is dit echt dé Jim van Nacht in Rome? Verrassend teruggaan in de tijd. Casterman hield het vrij snel voor bekeken om dit beginwerk van Béatrice Tillier te vervolledigen. Vooralsnog blijf je in het ongewisse omtrent de zoektocht naar de ultieme fee. Giopetto is vervangen door Mister Sir Crumpett en Pinokkio kruipt in de ‘huid’ van een robotmarionet. Is dit een vleug Blade Runner-SF of gaat het toch eerder de fantastische kant op? Het eerste deel intrigeert en schreeuwt om meer, mede door de mooie schilderachtige tekeningen à la Vlindernetwerk en Azimut van Tillier. Het verhaal ontplooit zich verder, de ondergang van een maatschappij waar Jan niet toe behoorde, zijn doelstelling was om samen met Sir Crumpett Fee terug tot leven te wekken, zoals bij Frankenstein, maar dan met liefde. Helaas dat net voor het culminatiepunt de mensheid zich weer van zijn beste kant laat zien. De fantasie vervaagt en maakt plaats voor de revolterende, troosteloze realiteit. Waar gaat dit eindigen? Toch blijft het moeilijk om gevoelens te koppelen aan mechanische wezens. Oké, de wrede mens speelt in deze context niet het ultieme kwaad dat dood en vernietiging zaait, maar hoe perfect functionerend het apparaat ook, het is niet in staat om zich Terminator-gewijs te manifesteren. Alles draait net om de bedrade liefde die in de mens niet te vinden is. Apocalyptisch en pessimistisch. Gelukkig is de romanticus in jou optimistisch. Fee en de tedere robots verliest naar het einde toe een deel van haar pluimen.
12-10-2020

7/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *