Een verhaal met een vrouwelijke, romantische toets, het wijkt af van het reguliere, traditionele cliché van de westerling (The New World) die zijn plek opeist in het beloofde land en zich de macht erover toeëigent. Eerst een gestage opbouw om het ontstane onheil te verklaren. Hoe je je in een penibele situatie wringt door gewoon op te komen voor je rechten. Hoewel, in die tijd had je geen rechten! Hoe je geluk gefnuikt wordt door ongeluk. Na veertig pagina’s worden de sombere tinten van het grauwe heden, de miserabele arbeidersomgeving, verruild met het kleurrijke Eldorado. Is dit echt het land van melk en honing? Zelfs in deze situatie, waarbij je van de regen in de drop belandt. Mooi is het vervagen van de herinneringen aan de geliefde, het thuisland. Al doe je zo veel moeite om het verleden te koesteren, geleidelijk aan wordt het moeilijk gebeurtenissen van vroeger nog helder te zien (pagina’s 81, 97). ‘Mooi’ is ook de openbarende tragiek, het drama van een verloren droom. De keuze van Damien Cuvillier om het allemaal in potlood te tekenen, ondersteund door aquarel- en pastelkleuren, verzacht de zeden en maakt de hel los en zelfs zeer poëtisch (116-117). Alsof je in een droom het levenslustige verhaal ondergaat. O ironie, want des te verder je stapt in het tropische moeras, des te dieper je wegzinkt. En al flakkert er een sprankeltje hoop op, Ferrarini en Cuvillier drukken het koelbloedige de kop in. Deprimerend en pijnlijk deze neerwaartse spiraal. Gelukkig mildert de verpakking het fatalisme. De zwakke lettering doet het verhaal en vooral de tekeningen geen eer aan.
16-03-2020

9/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *