Duhamel heeft het duidelijk voor de ontaarde eenzaten die liefst afgesloten worden van de buitenwereld maar die op de één of andere manier toch contact willen – in het beste geval gezichtsloos – en zich enigszins toch verantwoorden voor hun bestaan. Hun schreeuw om aandacht heeft in de meeste gevallen een totaal ander effect. In plaats van zich net als in De terugkeer te focussen op de antiheld die in het middelpunt van de storm komt te staan, haalt Duhamel er dit keer veel meer spelers bij. Te veel waardoor de intensiteit ontkracht wordt. De cynische spiegel die de auteur voorhoudt, zet menig lezer aan het denken, alleen schaadt de overdaad en merk je dat deze De Terugkeer revisited een afgezwakte versie is. Toch biedt #nieuwcontact voldoende stof tot nadenken. Ideaal om in de klas eens te analyseren.
30-01-2020

7/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *