Er was al het fameuze fanblad, een naarstige Gilles de Geus-liefhebber die Kolk en de Wit op de voet volgde en voortdurend het informatieve vuur aan de schenen legde. Het leverde nog voor dossiers geschreven werden voor marktverzadigende integralen schitterende stukjes huisvlijt op met iemand die achter de schermen in de archiefkasten van de auteurs mocht pluizen en die bovendien er ook nog het werk van collega’s erbij haalden om het reeds rijkelijk geïllustreerde geheel nog verder op te fleuren. Dus ja, zo veel werk had de samensteller hier van dienst nu ook weer niet, al mag dat niet gebagatelliseerd worden. Deze integrale is ongetwijfeld het beste wat je in het genre op de markt kan vinden. Om te likkebaarden, het overzicht voorin. En dan moet je nog aan de strips beginnen! Het enige minpunt is de drukkwaliteit. De keuze van het matte papier zorgt ervoor dat de kleuren doffer zijn, minder uitgelaten, zelfs onvoldoende brandend wanneer een inferno over de pagina’s raast (pagina 158). Over Smeerenburg: Asterix heeft zijn Romeinse soldaten, Gilles de Geus de Spaanse. Meestal kneusjes die het beu zijn speelbal te moeten spelen terwijl er op hen geklopt wordt, als ze het al niet zelf doen (platen 13-14). Slapstick, taalhumor, actie zonder te neigen naar het boertige en het bovendien niet nalaten een amusant verhaal te vertellen. Kolk & de Wit, een onnavolgbaar duo. In Smeerenburg loopt hun (veroverings)plannetje duidelijk gesmeerd. Over De revue: één van de hoogtepunten uit de Nederlandse stripkunde. De Revue mag je best naast de Ronde van Gallia plaatsen, tenzij je je het boek zelfs niet een trapje hoger plaatst. Kolk en de Wit zijn perfect op elkaar afgestemd en schrijven de humor van zich af. De expressiviteit in de uitdrukkingen van de personages is gewoonweg hilarisch. Zwaar gesticulerend, als variétéartiesten verkleed (als Asterix en Obelix, plaat 6), een opdracht is een opdracht en die moet je ten dienste van het staatshoofd uitvoeren. De Revue is meer dan een stuk theater. Het is de opvoering van elementen uit de Nederlandse volkscultuur, uitvergroot in 46 pagina’s stripplezier. Kan het nog beter? Neen. Over De Batavia: grafisch Kolks beste werk: verfijnd, rijk en expressief in de lijnvoering. Maar daarnaast mag ook zijn compositorische invulling niet onderschat worden. De pagina-opbouw en de veranderende camerastandpunten (platen 23 en 24), ze zorgen voor een enorme dynamiek. Admiraal Lumeij (Lumey) is het slachtoffer van dienst: zijn hebzucht drijft de hoofdrolspelers naar de ondergang. In een ideale wereld werden Kolk & de Wit ook op de francofone markt tot ware stripmeesters verheven. Lezen en delen is de boodschap. Over Spionage: omwille van voorpublicatiemogelijkheden wordt verplicht teruggegrepen naar kortverhalen, je kan dan als auteur compacter met je personages omgaan. In boekvorm echter mis je die grootse eenheid. Het belet Kolk en de Wit niet om toch te gaan voor een samengesteld concept, weerkerende elementen zorgen voor een thrillergeheel. Gelukkig maar. Als scenaristen pakken ze eerst uit met situatiehumor en bouwen gestaag op naar de pointe, gegarandeerd loopt alles in het honderd. Voor het eerst ook de introductie van 90-60-90, Kolks vamp die menig mannelijk striphart zal veroveren. Ben jij ertegen bestand? Spionage, ook de 17de Eeuw had een James Bond.
06-11-2020

9/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *