Het dossier begint met een gewichtigheid die eerder de feitenkennis van de schrijver ophemelt, dan je warm te maken voor de knotsgekke figuren Spier en Oliepul. Het boek neigt naar het hagiografische eens Sleens weduwe op de proppen komt met intieme feitjes. Het onmetelijke talent van Stallaert exclusief gereserveerd voor Sleen via gelegenheidskaartjes. Stripverhaal in wording, erg summier qua uitleg; Gelukkig dist Stallaert details op met een lichtironische ondertoon. Over Leopold 5: hoe een leemte dertig pagina’s lang vullen? Niet. Rond de pot draaien om de verdachte gijzeling ongedaan proberen te maken. Dreigementen, veel geschreeuw, nutteloos speurwerk en doodsverachtingen. Toch vreemd dat gemaskerde figuren op één of andere manier stemvervormers gebruiken want nooit worden ze – hoe gekend ook – herkend! Leopold 5 zal niet zoals de voormalige koningen de geschiedenis ingaan. Flauw, enkel gered door de Stallaert-bel (6 op 10) en de Brusselse enscenering. Over De orde van de Lange Tenen: het zoveelste non-verhaal met steeds repeterende clichés. Mocht Sleen zich niet steeds herhalen, de verhalen zouden genietbaarder zijn. Strook 32, kaders 1 en 3: We hebben zijn 51 miljoen en We laten hem verdwijnen terwijl in strook 33 direct erna We hebben zijn 51 miljoen. We laten hem verdwijnen! Op strook 58 wordt agent Gaston beneveld door hypnose. En hoewel in kader 3 de missie geslaagd lijkt, doet Piekhasso het in strook 59 nog eens vlugjes over! Vooral visueel interessant vanwege de herkenbare locaties: de Zavel, het Atomium, Centraal Station.Over Gulfstreum: Nero op een quasi onbewoond eiland, wil het lukken dat net daar een unieke, sprekende vogelsoort een conversatie met hem zal voeren! Flauw, repetitief en weinig verheffend. Running gags hoeven echt niet een album lang te duren. Het zijn de nachtscènes op zee (lekker gitzwart) en de regenplensbuien waarmee Stallaert zich uitleeft. Voor de rest, te negeren. Over Kweetnie: het makkelijkst zou zijn om te zeggen dat je niet weet wat jouw mening is over Kweetnie, maar je weet het wel. Een vreemde eend in de beit verschijnt voor het eerst (en daarna ook voor het laatst) uit het niets en eist alle aandacht op zonder dat iemand weet wie of wat hij is, hijzelf incluis. Om dan te ontdekken dat de onwetende een voetbalgenie is, geniaal, toch? Neen. En over De erfenis van Millaflotta: geld maakt niet gelukkig en dat wordt weer duidelijk. De menselijke hebzucht ten voeten uit: iedereen wil een stuk van de koek maar Tuizentfloot eist zelf alles op. Totdat een superschurk hem ervan berooft. In een krant heeft dit verhaal enige amusementswaarde, in albumvorm niet. Enkel memorabel voor de tekeningen van Stallaert.
03-10-2020

6/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *