Etien is ondertussen een gevierd artiest geworden (De vier van Baker Street, Op zoek naar de Tijdvogel) dus beginnen uitgevers ouder werk van de goedverkoper op te snorren. Soms is dat niet nodig, het kan immers over een jeugdzonde gaan. Etien mag dan al deels in zijn vaste stijl gebeiteld zitten, d’r zit een leemte en leegte in zijn dunne inktlijnvoering die hij met een overdreven geschilderde inkleuring wil compenseren. Een beetje Cyril Bonin, maar dan zonder karakter. Het is echter vooral Djians scenario dat niet beklijft. Ondanks de gekweekte pathos heb je weinig voeling met de personages. Het is niet omdat er getekend tranen vloeien, dat je meeleeft. Het oorspronkelijke drieluik Chito Grant is een leerschool, gelukkig geen jeugdzonde, Etien toont al over kwaliteiten te beschikken.
12-10-2020

6/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *