Een hoopje tedere liefde in de armen van een supergespierd iemand, het staat in schril contrast met de harde New York Cannibals-titel. Boucq gaat wederom te rade bij Charyn en borduurt verder op diens Little Tulip. Hoe visueel spetterend het ook is, door het oprakelen van oude bekenden herhaalt Charyn (en dus ook Boucq) zich eens te meer. De Goelag-kampen gewoon verplaatst naar de jungle van de Westerse wereld, waar de beschaving dit alles tolereert en zelfs in stand houdt. Waar je ook bent, overal zegeviert corruptie. Neen, verpletterend is NYC niet, slechts een vervolg waardoor het gevoel van een doordeweeks feuilleton voor de stripkannibaal niet weggespoeld ka worden met liters bloed.
12-10-2020

6/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *