Mocht dit een autobiografisch verhaal zijn, innige deelneming Dido Drachman en succes met het verwerkingsproces. Of dit nu de ideale methode is om het trauma te recycleren, misschien voor een kleine intieme groep, niet voor een groot publiek dat smacht naar (goede) graphic novels. Is Zwanendrifters niet meer dan een afstudeerproject? Ja, met begeleidend docent Judith Vanistendael die ongetwijfeld het voortouw nam om dit bij een respectabele uitgever uitgegeven te krijgen. Zonde van het papier en beschamend om in het brede gamma van uitstekende strips deze arty-farty-miskleun een forum te geven. Artistiek bakt Drachman er niets van, van de basisregels qua anatomie heeft ze weinig kaas gegeten. Of was dit niet prioritair op school? Kladderen met kleurtjes vult toch die leemte op, niet? En dan die bladspiegel, met een herschikking zou je aan de helft van het aantal pagina’s komen. Alleen vereist het romangenre nu eenmaal een lijvig dik boek. In volume misschien, qua verhaal zo leeg, levenloos en zonder respect voor de regels van het vertellen. Je hebt zelfs niet de indruk dat Drachman tijdens het volledige proces begeleid werd! Dat dus niet enkel de auteur in eigen boezem kijkt, maar zeker ook haar proffen en uitgever die hiermee hoopten street credebility te vergaren. Neen dus.
03-10-2020

4/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *