Waagt er zich eindelijk eens iemand aan een modernere versie van Victor Hugo’s roman? Frans literair patrimonium, in hoeverre mag je daaraan tornen? L’Hermenier durft helaas niet ver genoeg te gaan en volgt de structuur van de roman met plotse verspringingen in tijd, overgangen naar personages in plaats van parallel te switchen of de chronologie verder uit te spitten. Toch heeft dit verhaal nog altijd een aantrekkingskracht vol miserie. Je beseft dat de hoofdrolspelers zich verder storten in het verdriet, ondanks de verwoede pogingen om iets te veranderen aan de sociale toestand. Net als in Max Havelaar moet Barbertje hangen, Jean Valjean moet finaal ten val gebracht worden. En om dat onrecht te versterken, deelt ook Fantine in de ‘vreugde’. Van Looky (geassisteerd door Siamh) ben je het niet gewend geen fantasymonsters te zien opduiken, meestal liggen de onderwerpskeuzes elders. Edoch, de mens is een groots genoeg monster om psychologische en fysieke horror te veroorzaken. Met de visuele ervaring van het artistieke duo haalt Les Misérables een hoger niveau dan je gewend bent bij zo’n verstrippingen. Maak je na Fantine maar op voor nog meer onheil.
22-10-2020

7/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *