Oppervlakkig gelezen is De oorlogscorrespondent geen hoogvlieger. Enerzijds schreeuw je om vernieuwing terwijl het anderzijds moeilijk slikken is, de aanpassing van het zo traditionele geLambil naar de modernere Munuera. Het feit dat deze laatste zelf het komische vermengt met een zeker realisme (pagina 14, kader 1), alsof de klassieke hoofdjes van Blutch en Chesterfield wringen op die te lange lijfjes (pagina 16, kader 7), brengt alles uit balans. Op zich positief dat Munuera zichzelf blijft, alleen is de synergie nog niet optimaal. Zijn virtuositeit slaat snel om naar snelheid. Te snel. Béka’s verhaal springt van de hak op de tak, kadert de persoon van Russel hier in Europa om op een zijspoor gezet te worden. Op zich nogal mak en traditioneel, totdat het grote plaatje de kritiek op het gelobby en gemanipuleer blootlegt. De oorlogscorrespondent, een frisse kijk op een voorheen versleten reeks.
08-11-2020

7,5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *