Het dossier achterin accentueert de echtheid van het misdaadverhaal, terwijl ¨hebben ze een fictief verhaal geschreven, geïnspireerd op waargebeurde feiten” op de achterkaft dat waarheidsgehalte een beetje doet kelderen. Astier en Pautot geven een bezwerend beeld in kruispuntfragmenten van Pautots criminele levenswandel. Hoe het zo ver is kunnen komen, een echte verklaring is er niet, deels karakter, deels de thuissituatie, deels de opvoeding en deels de (foute) vrienden. De auteurs nemen geen blad voor de mond en verbloemen ook de wandaden niet. Alleen blijkt het gevangenschap de man voortdurend uit te dagen om alsnog te ontsnappen. Deels spannend, deels immoreel, deels oprecht. Natuurlijk wekt de figuur sympathie op met zijn drang naar verlossing en vrijheid, maar evenzeer ben je wantrouwig voor hetgeen hij allemaal mispeuterd heeft. Natuurlijk sympathiseer je voor de onrechtmatige gevangene, maar evenzeer veroordeel je zijn gewelddadige excessen. Tussen vier muren, beklemmend.
22-10-2020

7,5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *