Een sympathiek dorpsverhaal dat met wat extra kneedwerk en verdere uitdieping van de personages nog sterker had kunnen zijn. Het gezapige tempo dommelt je in, het overleven van de plattelandsdinosaurussen is gewoon een kwestie van alledag, een je m’en foutisme waarbij eenieder in het bekrompen wereldje van hun beperkte universum toch een mening heeft en zich met niet meer dan de dagdagelijkse sleur bezig houdt. Je vreest voor de nakende psychische ondergang van Lucienne, laat de dame zich niet te veel wegkwijnen door een illusie van een beloofde prijzenpot. Ducoudray keert terug in de tijd en geeft een sfeer van weleer weer, toen het internet nog niet alle huishoudens inpalmde en slechts een TV je kijk op de wereld verruimde. Lucienne of de miljonairs van La Rondière is sympathiek en laat je even wegdromen, met een emotionele toets ter afronding. Aris tekent losser dan in De ballade van Dusty, dat rauwe maakt plaats voor iets zachtaardige tekeningen. Alleen de honingpot ontbreekt om het zeemzoete te beklemtonen.
06-11-2020

7/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *