Van een waagstuk gesproken, Blueberry, hét paradepaardje van de West-Europese western nieuw leven inblazen. En dat door allesbehalve erfzonen noch van Charlier en zeker niet van Giraud (ene Christian Rossi). Christophe Blain doet zijn uiterste best om in Girauds voetsporen te treden. Daar waar hij referenties heeft, merk je dat de artiest de meester kopieert. Echter wanneer hij zelf invult, vallen de alternatieve Blainismen op. Je kan hem daar enerzijds voor feliciteren, hij verliest zijn identiteit immers niet, anderzijds ontkracht dat het realisme waarmee hij zo ostentatief wil uitpakken. Is het dan helemaal kommer en kwel? Neen, in sommige passages zit heel wat vaart en zelfs intimiteit, het verder uitdiepen van Mikes psyche maakt het interessanter. Frans wonderkind Joann Sfar kan het niet laten om religieuze potentaten uit te vergroten en er Bijbelse verwijzingen in te proppen. Alsof de reeks die gelaagdheid nodig heeft? Apache Rancune, over een indiaan zonder rancune. 18-11-2020

6,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *