Zonder schroom bestempelt Casterman dit deel als het eerste nummer van een reeks. Van misleiding voor al die nieuwe lezers gesproken. Nochtans weet jij beter. Zonder schroom pakken Jacamon en Matz de draad terug op, toch gek, want De Orde was bijlange nog niet afgerond. Er moet echter brood op de planken komen, dus wordt de huurmoordenaarsdraad terug opgepikt. De Killer is terug, ditmaal verrassend in een andere gedaante. Een luizenbaan, een echte kantoorjob, het belet de Killer niet om zijn eigen cynische zelf te blijven en overal zijn zwartgallige commentaar op te geven. Het is de spreekbuis van Matz die eventjes iedereen op zijn plaats zet, de lezende verzamelaar meegerekend. Probeer hier eens niet door aangesproken te zijn. Nochtans begint Staatszaken vrij mild, een moordje hier, het schrikt niet af. Plus de situering van de Killers nieuwe positie, je kan het allemaal hebben. Totdat je merkt dat Matz het niet heeft afgeleerd en zijn zeurderige bemerkingen er als zout op de geopolitieke wonde moet strooien. Vergetend dat hij vooral een spannend verhaal moet vertellen. Hanteert Jacamon een andere techniek? Het lijkt alsof hij rechtstreeks in kleur schildert om de verkoopwaarde van de originelen op te krikken. Echter de sfeer van weleer zit er niet meer in. Ondanks de tekortkomingen blijft Staatszaken toch interessant genoeg en verwacht je snel een opheldering van deze politieke maffiosi-kuiperijen. Zéér storend, de afgebroken woorden zonder koppelteken!
04-03-2020

7/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *