Over Night of the Living Deadpool 1: Dark Dragon Books maakt de fout van Standaard Uitgeverij niet met de resem Marvel Comics die ze vertalen: hier tenminste op zichzelf staande verhalen, makkelijker om in te pikken. Cinemafenomeen Deadpool krijgt na zijn commercieel filmsucces ook op papier extra navolging, hoe zou het de cynische antiheld vergaan eens de wereld bevolkt wordt door zombies. Schrijver Cullen Bunn voedt je nieuwsgierigheid en houdt voldoende achter de hand om de ware toedracht door nog niet in het eerste deel alles te onthullen. Vooral het fenomeen van de pratende zombies stuuit op ongeloof. Hoe kan dit? Ramon Rosanas’ tekeningen worden vooral versterkt door de sobere inkleuring. De grijstinten overheersen met daar uitspringend het bloedrood van Deadpools kostuum. De mooie cover belooft veel goeds. Over Night of the Living Deadpool 2: als het kan, doen ze bij Deadpool er graag nog een schepje bovenop. Het mysterie van de sprekende zombies wordt onthuld, Cullen Bunn zorgt voor een even hilarische over the top-ontknoping. Je Walking Dead-honger wordt gestild met een extatische climax. Rust in vrede! Night of the Living Deadpool, amusement in een macabere verpakking. Over Return of the living Deadpool 1: koppel een knettergek, ongebonden personage aan zombies en je hebt als auteur talloze mogelijkheden om naar uit te wijken. Night of the living Deadpool was een hilarische parodie met een extatische antiheld die besefte dat wil je in zo’n apocalyptische wereld wil overleven je er danig op in moet hakken. Helaas liet het extreme einde geen ruimte voor een vervolg. Tenzij je Cullen Bunn en alsnog een uitweg bedenkt. Want hé, een succesformule ga je toch niet kortwieken. Op het eerste zicht lijkt Nik Virella in staat om de klus van dit even absurde uitgangspunt van de heropstandige Deadpool te kunnen klaren. Slim gemaskeerd achter een mooi ogend zwartwit geflankeerd door grijs én waar nodig een scheut rood, valt de artiest finaal toch door de mand. Ach, wie maalt daarom. Jij wil toch zinloos bloedvergieten, niet? En over Return of the living Deadpool 2: leuk, edoch niet zo subliem als het voorgaande tweeluik. Verre van zelfs. Nog altijd even excentriek, ja, alleen zonder een aanvaardbare, gebalanceerde finesse. Ideeën genoeg, onvoldoende uitgeschreven. Voor meer commentaar neem je gewoon hetzelfde van het eerste deel over: koppel een knettergek, ongebonden personage aan zombies en je hebt als auteur talloze mogelijkheden om naar uit te wijken. Night of the living Deadpool was een hilarische parodie met een extatische antiheld die besefte dat wil je in zo’n apocalyptische wereld wil overleven je er danig op in moet hakken. Helaas liet het extreme einde geen ruimte voor een vervolg. Tenzij je Cullen Bunn en alsnog een uitweg bedenkt. Want hé, een succesformule ga je toch niet kortwieken. Op het eerste zicht lijkt Nik Virella in staat om de klus van dit even absurde uitgangspunt van de heropstandige Deadpool te kunnen klaren. Slim gemaskeerd achter een mooi ogend zwartwit geflankeerd door grijs én waar nodig een scheut rood, valt de artiest finaal toch door de mand. Ach, wie maalt daarom. Jij wil toch zinloos bloedvergieten, niet?
23-01-2020

6/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *