Over deel 1: wat de introductie van een sexy, grappig en aanstekelijk personage door Paul Dini en Bruce Timm al niet te weeg kan brengen. Menig nieuwkomer verdwijnt meteen in de vergetelheid, Harley Quinn was meteen raak. Stjepan Sejic probeert de totstandkoming te volgen, hoe de dokter ondanks haar neutrale, goede bedoelingen gezichtsverlies lijdt en zich laat inpalmen door de psychisch gestoorde Joker. Weg luchtigheid. Weg de dolle liefde zoals het in Timms en Dini’s verhaal ontsproot. Sejic heeft niet de draagkracht van een Alan Moore om naast het geestesaspect zich ook te verdiepen in het literaire annex verhaaltechnische. Harleen is onvoldoende meeslepend om haar evolutieve waanzin te begrijpen. Sejic neigt naar manga qua stijl, overgoten met een zeer artificiële computerkleurensaus. Spectaculair voor jongeren, doorprik de leegte en je doorziet als oudje de geforceerdheid. Met zijn paginacomposities toont de artiest wel originele invalshoeken. Over deel 2: alles draait om empathie. Moet je als dokter empathie voelen voor je patiënt, niet goed wetende welke oprechtheid deze verkondigt? Hoeveel afstand moet je bewaren om objectief te kunnen blijven oordelen? Je ziet dr Quinzel stelselmatig zichzelf verder verliezen, wegtuimelend in het gat door de Joker gegraven. Voer voor psycho-analytici. Het nevenspel met het ontstaan van de duale Harvey Dent/Two Face versnelt het proces. Harleen 2, intrigerend.
06-12-2020

6,5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *