Plasticinepoppetjes met extra lange benen in een magische wereld, Heksengrietjes in een notendop. Joris Chamblain heeft weinig kaas gegeten van verhaalstructuur, de opbouw is anarchistisch en verspringt op onlogische wijze. Niet alle overgangen zijn even doorzichtig. Het verhaaltje van de verhalensmullers is sympathiek, Chamblain slaat echter te veel tussenstappen over. Geniale ellipsen? Nee. Veel dingen worden als vanzelfsprekend opgedrongen. Het zeemzoete tekenwerk en de vereenzelviging met de jeugdige personages kan kinderen alleen maar aansporen meer strips te lezen. Het Raadsel van de verhalensmullers, gezellig.
06-12-2020

6/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *