Als er eentje in staat was om een S&W uit de Blauwe Reeks te evenaren, denk je meteen aan Dirk Stallaert. Stop hem echter niet in een keurslijf (het opvolgen van Vandersteens oorspronkelijke eerste platen van dit Studio-verhaal dat zelf eerder dateert uit de Gouden Cirkel-periode) en geef hem alle vrijheid zich op zijn manier in te leven. Soms wringt het grafische schoentje en lijken sommige poses geforceerd. Heeft Stallaert het nog wel in de vingers? Absoluut, dat merk je eens de schetspagina’s in de harde kaftversie of luxes verschijnen. Ja, veel gaat verloren bij de inkting én bovendien bevatten de kleuren niet de echte retrosfeer. Komt het mede door het tamme scenario van Corteggianni dat De Sonometer zo middelmatig verloopt, zij het nog altijd beter dan een hedendaagse Sus en Wis uit de reguliere reeks. Met een hoofdrol voor de Japanse Vandersteen Tezuka hadden de auteurs zich beter extra gefocust op de manga. De Sonometer kan de hoge verwachtingen niet inlossen. Wederom een gemiste kans.
10-12-2020

6,5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *