Je verwacht het niet. Net als hoofdpersoon Amine zit je voortdurend in de ontkenningsfase en verwacht je de traditionele speurtocht van een ontredderd man die het tegendeel van alle ‘leugens’ wil bewijzen. Zijn vrouw kan toch onmogelijk de dader zijn geweest van deze gruwelijke aanslag. Hoe drijf je iemand zo ver om het leven van zovele te ontnemen? Zonder kamp te kiezen leggen Dauvillier en Chapron de vinger op de wonde: hoe mensen gedwongen worden om voor hun territorium te vechten in een uitzichtsloze situatie en ze als laatste (of eerste) strohalm moeten overgaan tot geweld. Yasmina Khadra praat niet goed, de schrijfster nuanceert totdat ook Amine een vreselijk lot ondergaat. De aanslag is geen aanzet tot radicalisering, De aanslag markeert dat niets is wat het lijkt. Glen Chaprons grafiek is basic, efficiënt genoeg om de emoties weer te geven. Voor een klassikaal bezinningsmoment zonder belerend te zijn: dé aanslag.
15-12-2020

7/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *