Dit tweede deel van Onbemande dreiging is zo memorabel dat je een week later al compleet vergeten bent wat je gelezen hebt. Alles uit je geheugen gewist? Neen, gewoon zo droog en saai dat er niets blijft hangen. Het familiedrama is zo pathetisch, de verslenste romantiek bloeide nooit open. Neem die eerste pagina, beginnend in London met meteen daarna Intussen, in Noord-Frankrijk om je dan weer terug naar Londen te voeren. Wallace schrijft te oppervlakkig, Agosto lijkt een grafische kruising van Marvano met Du Caju, alleen met minder klasse.
20-12-2020

5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *