Het diner, oorspronkelijk Het Kerstdiner, een luchtig lichtpuntje in de zwaarmoedige duisternis van verhalen vol fatalisme. Guiseppe Manunta evenaart de feel good weekendfilm met een oppervlakkige invulling, de personages missen de extra diepgang en onderbouw om het helemaal af te maken. Genre Love actually. Je leest een melancholisch ideaal en hoopt op de verzoening die niet komt. Een verscheurde familie die met haken en ogen aan elkaar hangt, de moeder als laatste strohalm die de stukken aan elkaar probeert te lijmen. Door echter andere spelers in de plot te betrekken, niet fundamenteel verbonden, zoekt Manunta de spanningsboog te verrijken. Het relaas van Het diner is zoals de tekeningen, eveneens heel luchtig en open. Drie tot maximum zeven kaders per pagina, dynamisch edoch minimalistisch. Een haast snellere versie van Gibrat. Het diner is geen meesterwerk, wel een verademing omdat je toch reikhalzend uitkijkt naar de melancholische afronding waarbij alle puzzelstukjes gevoelsmatig samenkomen. Er is nog hoop, tenminste als je je er niet te veel vragen bij stelt.
06-12-2020

7,5/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *