Lieflijk en liederlijk is Na de hel allesbehalve. Hier op aarde kan je zelfs niet spreken van een voorgeborchte, zelfs na die gruwelijke secessieoorlog likken heel wat slachtoffers hun oorlogswonden. De ene op zoek naar een utopische schat, de ander verlangend naar wraak terwijl ook verlossing om de hoek kijkt. De tuin van Alice vraagt geduld uit te oefenen, de mengelmoes van insteken geraakt met mondjesmaat verweven en door de weinig verhelderende aanpak van Damien Marie blijf je een beetje op je honger zitten. Dit eerste deel heeft daarom dringend nood aan opheldering. Medoud en Damien bouwen weliswaar, ze blijven behoorlijk obscuur in hun aanpak. De floue lijn tussen droom annex nachtmerrie en realiteit maakt het extra moeilijk om te beseffen welke grens overschreden wordt. Neem daar nog de referenties naar Alice in Wonderland en De Tovenaar van Oz bij en je verliest je in een schemerzone. De beelden van Meddour zijn sterk, sfeervol en treffend. Toch zullen de auteurs uit een ander vaatje moeten tappen om je al bengelend aan een touw naar de bevrijdende lucht te doen happen. Na de hel, intrigerend.
14-12-2020

6,5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *