Over Anima: dog eat dog, de wet van de sterkste. Serpieri pikt de Druuna-draad terug op en graaft diep in het verleden. Waarom deze weerspiegeling Anima-Druuna of wat de ware beweegreden ervan is, erg duidelijk presenteert de auteur deze relatie niet. Terwijl je net verwacht dat hij enkele extra tipjes van de sluier licht, merk je dat het enige waar hij zich mee bezig houdt, is het recycleren van de doorsnee-ingrediënten. Dit heb je al meerdere malen gezien, woordloos gehuppel van een voluptueuze dame die behoorlijk wat hormonale wezens onvrijwillig uitdaagt. Gek dat zo’n overlevingsvrouw een levenscyclus zonder kleerscheuren doorkomt, echter nu ze er voor de eerste keer op uit trekt kruist ze het pad van een moorddadige slang, een loopse hond, een wilde tijgerin, een overreligieuze cultus. De Moebiusaanse tekeningen annex Arzach-vertelling hebben weinig vernieuwend te bieden, wat je na jaren afwezigheid net nodig had. Dus niet zo maar een kopie van de oude, grote Serpieri. Over De vrouw die met de wind gaat: de veelzeggende titel beklemtoont Serpieri’s vluchtige scenario. Hij recycleert en combineert zijn heilige thema’s van erotiek, monsterachtige SF én zijn fascinatie voor het Wilde Westen. Open eindigend, goed voor een eventuele mogelijkheid om de naakte waarheid rond deze rondborstige deerne wederom verder uit te spitten zonder er iets aan toe te voegen. Inhoudelijk nihilistisch, flauw (de derde ster is voor de tekeningen).
31-10-2019

6/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *