Je verwacht het niet meteen, maar het is mooi dat scenarist Jacques Bakker (opererend onder het pseudoniem Yaack) in dit album in de bloemetjes wordt gezet. Het dossier voorin geeft een goede weergave van ’s mans carrière, zijn bijdrages aan Studio Vandersteen waren in het productieproces duidelijk niet te onderschatten. Over Brammetje Bram en de jacht op het pauwen-ei: veel gedoe om niets. Al die pogingen om het ei in handen te krijgen en eens bemachtigd het heel te houden, het had uitstekende slapstick kunnen opleveren. Met de traagheid van de actie en het gebrek aan variatie sleept de plot zich voort. Met een climax die geen climax is. Nogal gewoontjes. Over Brammetje Bram en de gevangenen van het Duivelseiland: met Knevel de Killer in de buurt is er weinig lol aan. Iedereen heeft schrik van deze kaper, hoewel jij als lezer hem ondertussen kent als een aangenaam man die vooral Brammetje Bram onder zijn hoede heeft genomen. Het is moeilijk te kaderen, maar zovele jaren later begrijp je wel waarom Brammetje Bram geen blijvend fenomeen is geworden. De scenario’s zijn te middelmatig, zonder houvast als geheel (dit verspringt met het voorgaande deel) en het tekenwerk maakt deel uit van de Vlaamse school (Jean-Pol) waarvan enkel Berck zich wist te onttrekken net omdat hij zich koppelde aan sterschrijver Cauvin. Jonker ahoy! toont wat er kan gebeuren wanneer je een verwend nest moet opvoeden. In plaats van de jongen educatief op zijn plaats te zetten, blijkt te jongen toch nog aan het langste eind te trekken! Brammetje Bram, sympathiek, niet wow.
31-12-2020

6/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *