Best wel heftig, die ‘onschuldige’ Emily die het recht in eigen handen neemt en komaf maakt met al die smeerlappen die haar in het verleden wel iets hebben aangedaan. Dat ‘iets’ is meer dan een onheuse behandeling, Astier rakelt de herinneringen tussen het heden op en illustreert waarom er zo veel venijn in Emily’s staart zit. Kan je het haar kwalijk nemen? Het einde van Emily’s kruistocht is alvast nog niet bereikt. Laurent Astier neemt de volledige verantwoordelijkheid op zich, schrijft en tekent. Hij doet dat goed.
06-01-2021

7/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *