Het tweede hommage-album om Marc Sleens Nero te lauweren. Het is eerder een requiemkrans, met de walmende adem van Tut die de doodse bedoening niet tot leven kan brengen. Anno jaren vijftig werden dagbladstripverhalen inderdaad à l’improviste gecreëerd, vaak in de beginfase niet wetend waar het verhaal finaal zal eindigen. Linthout freewheelt en springt van de hak op de tak. Helaas is het medium ondertussen zo geëvolueerd dat absurditeiten gemaskeerd achter chaos zonder plot niet meer zijn dan kortstondige, visieloze grapjes. Trondheim komt daar mee weg, Linthout niet. Nostalgici dwepen nog steeds met Sleens ongebreidelde fantasie, wel, er was een periode dat Sleen die ideeën wél wist te kanaliseren. De toet van Tut, wederom een gemiste kans.
13-01-2021

5/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *