Conz mag trots zijn op deze realisatie: hij is volledig zichzelf gebleven en tekent na tien jaar nog steeds op dezelfde manier, alsof De Tweede Kus vorige maand van de persen rolde. Een actualisering en een modernisering, Fille, Roos, Anne en Jomme, het bekt toch veel minder goed, hoe oubollig het origineel ook. De nostalgie bekruipt je bij het lezen van deze Haaienrots, je wil niets liever dan teruggrijpen naar de oorspronkelijke versie. Hommage geslaagd? Neen. Dit is geen rots om trots op te zijn.
13-01-2021

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *