Tweeënzeventig pagina’s die een waar traktaat zijn. Wat is Duval toch ontzettend dynamisch in een erg losse stijl, de actie filmisch componerend over de pagina’s. Elegant bewegend, zoals een jonge Juillard zich ook liet opmerken. Bonifay heeft zelf altijd al moeite gehad met structuur. Hier neemt hij nog meer dan voorheen er een loopje mee en springt via ellipsen ogenschijnlijk van de hak op de tak. De eerste helft beleef je mee en ben je vooral verwonderd, is het nog mogelijk om de basiselementen aan elkaar te koppelen en alles mooi samenkomt met schokkende ontwikkelingen die je wakker schudden. Tot dan subliem. Maar eens op zee trapt de scenarist naast de pedalen en ben je vaak het spoor bijster. Zo bijvoorbeeld de listige truc om de piraten te omzeilen of het gebeuren allemaal op de kolonie. Een heldere verklaring krijg je niet. Brengt deel 2 soelaas? Desalniettemin is Zigeuners van de Zee overheerlijk. Geniet van zo’n wegdromend avontuur met enkele goddelijke adonis- en venus-hoofdrolspe(e)l(st)ers. Scenario Duval en tekenwerk Bonifay? Een flater meteen op de colofonpagina. Voor zover je weet is Bonifay toch niet gezegend met tekentalent?
17-03-2020

8/10

Helaas brengt deel 2 niet wat je ervan verwachtte. Het piratenschip van Bonifay zwalpt rond en mist een duidelijke varroute. Niet het aantal knopen bepaalt de snelheid, wel de verspringende scenariokronkelingen netjes verstopt achter even onduidelijke flashbacks. Of was het werkelijk Duval die zondigt met al die ellipsen. Grip op Nadou en c° heb je dus al lang niet meer. Jammer, want het speelse plezier waarmee Duval de personages verlevendigt, staat in schril contrast met de gekunstelde complexiteit van het scenario. Voor deze mogelijke nazaat van d’Artagnan had je beter verwacht.
17-03-2020

7/10

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *