Een boek/strip maken over Auschwitz dat je niet raakt, lijkt eerder onmogelijk. Je hoeft maar de gruwelen te tonen, met een beeldverhaal al veel explicieter, en het is meteen raak. De ontberingen die de kampbewoners moeten ondergaan zijn onmenselijk en doen je vanzelfsprekend walgen. Dat terwijl één iemand de kampleider trotseert met zijn beschermende engelen die hen verbindt in het geloof tot grote ergernis van beul Karsten die ook streeft naar de eenheid met zijn afwezige zoon. Desberg schrijft zijn Hislaire-achtige Eva’s GeSternte, weliswaar minder grootschalig, maar betrekt er evenzeer het de mogelijke overschouwende rol van engelen erbij. De pathetische afronding in de epiloog versterkt niet, het doet afbreuk aan de confrontatie voor de twee, alsof een positieve boodschap absoluut noodzakelijk was. Emilie Van der Zuiden begeeft zich in het vaarwater van Olivier Neuray (De Kozakken van Hitler) maar niet een gelijkaardige draagkracht. Het ziet er allemaal zo doods en afstandelijkheid, logisch met het ontbreken van enige warmte? De engelen van Auschwitz, het lezen waard.
17-01-2021

6/10

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *